آفتاب اصلی

خنجر هاي ناپيدا در دست هاي پيدا

آفتاب قلبم را مجروح كرده است

تا زماني را كه حتي از نبودنش لذت مي بردم

اينك در بودنش نا اميد باشم

لعنت به هرچي دست نامردِ

لعنت به هرچي درد خنجر ِ

لعنت به هرچي درد نامردِ

دست هايش از سرزمين روياها

و خودش از درياي مهرباني ها

نامش دايهء زمين

و گيسوانش جنگل عطرآلود بهين

و چشمانش اقيانوس بي انتهاي خيال

اينك اي مهربان ،

اي مهردار ،

اي مهر آفرين ،

اي مهرنام ،

اي راز مهر بر روي زمين ،

مهر من را از من نگير !!

مهراوهء من را كه از دشت دوست داشتن

و نه عشق آمده است

به من برگردان !!

و اين آسمان را كه قرن هاست

رنگ مهر را نديده است

و تنها در يخ شب تا گردن در آب فرو رفته است

به قدم هاي دختر آفتاب روشن ساز

و يا به نام دوستي در آن غرق كن !!!

 

آب سربالا

 

باد سرازير است

و آب مي دود

و نامه هاي بر باد رفته ام

اينك فرصت جاري شدن يافته اند

تا چنان نهري كه در جستجوي اصل خويش ،

از آسمان نگاهم تا درياي چشمانت ،

از مسير خشك و كاهنده و سنگلاخين تقدير مي گذرد ،

اينبار شايد به كمك باد ،

مسيرش را در سر بالايي بيابد !!!

 

امروز و فردا

 

روزگاريست بس غريب ،

دل ها در آن رنگ قريب ،

روز ها شوق شب دارند

شب ها در مهر بي رغيب ،

آسمان رنگ ابر دارد

ابر ها از باغ برين ،

تاكستان شرابش سبز باشد

شوق روييدن گويست بر زمين ،

پرستو ها به پرواز آمدند

بوي بهار است انگار در نسيم ،

خورشد ناز دارد بي نظير ،

به او شعرم نياز دارد در وزين ،

زمانه بي رحم راز دارد در كمين ،

چرايش ما را زحكمت باز دارد اين فريب ،

شايد امروز طعم بوسه دارد آتشين ،

فردا ولي رنگ جدايي بايد آخرين ؟؟!!

چيست پس اين حس آشنايي اي رفيق ،

در من نظر بايد خدايم اي رحيم !!!

 

تقدیم امانت

 

بر گيسوانت طلا بافته ام ،

بر گيسوانت طلا مي بافم ،

با نامت در دشت آرزو ها

و به نامت در دفتر رازقي ها ،

خاطره مي نويسم !

و در سايه درخت كنار جويبار ،

به تماشاي ماهي غرق در نگار ،

چون راهبي در جستجوي يار ،

امانتدار روح در شرق شب مي باشم ،

و در مغرب روز ،

آخرين طلا بافته هاي روحم را ،

به صاحب گيسوانت تقديم مي كنم !!!

 

پاییز

 

پاييز  است  و  آسمان  برگ  باري  مي كند  ،

غربت غمباغ باغبان را هر غروب داغداري مي كند

 

پاييز است و باد جام جدايي  در جانمان جاري مي كند

دلسردي  ايام  هم  راستي چه  خوب  همياري  مي كند

 

پاييز  است  و  ابر  از  بي مهري گريه   زاري  مي كند

آرام و مهربان ظلمت شهر را او فقط نور باري مي كند

 

پاييز است و عمر پايان من را شب شماري مي كند

من را  از اين  بن بست  تن  دائم  فراري مي كند  !!!

 

قاصدک

 

اي قاصدك مشتت را برايم باز كن ،

من تو را و نامهء تو را ديدم ،

دستانم را به سويت دراز كردم

و تپش قلبم را در آنها ديدي و احساس كردم ،

و تو خندان محو شدي ،

و من از خندهء تو سرشار

آنقدر ، كه حتی فراموش كردم دستانم را به دنبالت بردارم ،

و وقتي به خود آمدم ،

كه فهميدم هنوز دست دارم !!!

 

چارهء بیچارگان

 

از بر ِ آن كوي كه جانان بگذشته از آن          

منم  آن  سائل  غافل  بگسسته  عنان

 

                                                              كز بر ِ ديدن  آن  روي ِ  مَهِ  تابان        

                                                              بگذشتم از هر چه دراين دار مانع ِآن    

 

ليك ندانست و نرفت اين ره پر خار و مغيلان

كس  نفهميد  و نبرد  نيل  به  آن  آرمان

 

                                                               گر چه كوشش بسيار آمدم زين داستان          

                                                               ليك علتش از پيش دو چشمم ماند پنهان   

   

كه عاقبت آن فرشته ايست در خوي انسان         

يا  كه  انساني  ز  اقليم  جلال  فرشتگان

 

                                                                هر چه هستش از فرشته يا كه انسان      

                                                                هيچ فرقش نباشد  در ميان  پيروان

 

چون سخن حق باشد و آريش بر لسان

كس نبرد  انگشت  حيرت  بر دهان

 

                                                                لاجرم آن دم  بپرسند كيست آن  سخنران  

                                                                چون سخن گويد ، حق همان باشد در ميان

 

آري اي گم كرده راه غافل بگذشته از جان

نيست شرط وصالش راه  پر خار و مغيلان

 

                                                                از درون بايد كه عاشق باشي اي نالان حيران 

                                                                با  چشم دل بيني  آنچه  نايد در  بر كوردلان

 

وين گران مايه سخن نيك دار از آن جانان جان

زان  دلير با صفاي  خيبر  و  چارهء  بيچارگان

 

                                                                 گر به نيكي پيرو باشي خلق را در عيان  

                                                                  به كه  باشي در  بدي پيشرو  نالايقان

 

چون بكوبي در ِ كعبهء خداوند سبحان

به رحمت ببيني كه بگشوده در آستان !!!

 

من کر هستم

 

كائنات گفتند و گفتند ،

صبر را فرياد كردند و كردند !!

از عشق آسمان گفتند ،

از عشق آسماني گفتند ،

فضا پر بود از صدا ،

فضا پر بود از سكوت ،

فضا پر بود از صداي سكوت !!

شمشير ها آخته ،

دوست ها نيز آماده ،

اما نبايد جنگيد ،

نبايد با صدا لرزيد !!

صدا زيباست ،

صدا زيبا تر است ،

ولي من ،

آري من ،

كر هستم ،

من كر هستم !!!

 

ای روح

 

اي روح مرا درياب !!

اي روح در را به رويم بگشا ،

من با تو به جنگ جاذبه خواهم آمد ،

 من ماه را مي شناسم !!

اي روح من را براي خود قرباني كن ،

من قلبم را در دستانم برايت به ارمغان خواهم آورد ،

و اين كار را نه از روي محبت كه از روي ايمان انجام خواهم داد ،

آري من به تو ايمان دارم !!

اي روح من توانايي انجام آنچه تو در سر مي پروراني را دارم ،

اي روح مرا تسخير كن ،

اي روح من مي دانم كه تو هستي ،

اي روح مرا درياب !!!

 

چرا نه ؟

 

زندگي زيبا تر از آن است گاهي ،

كه به اندوه نوازي سازي ،

زندگي رووييدن نيلوفر در مرداب ،

زندگي پرواز كبوتر در تندباد ،

زندگي افراز صنوبر تا مهتاب ،

راوي افسانهء اميد ،

زيباست !!!